desimantar

< des- + imantar
  1. v t Facer que algo deixe de estar imantado.
  2. v pron Deixar de estar imantado.
Verbo: desimantar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimanto

desimantas

desimanta

desimantamos

desimantades

desimantan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantaba

desimantabas

desimantaba

desimantabamos

desimantabades

desimantaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantei

desimantaches

desimantou

desimantamos

desimantastes

desimantaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantara

desimantaras

desimantara

desimantaramos

desimantarades

desimantaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantarei

desimantarás

desimantará

desimantaremos

desimantaredes

desimantarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantaría

desimantarías

desimantaría

desimantariamos

desimantariades

desimantarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimante

desimantes

desimante

desimantemos

desimantedes

desimanten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantase

desimantases

desimantase

desimantasemos

desimantasedes

desimantasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantar

desimantares

desimantar

desimantarmos

desimantardes

desimantaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desimanta

-

-

desimantade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desimantar

desimantares

desimantar

desimantarmos

desimantardes

desimantaren

Gerundio

desimantando

Participio

desimantado

desimantada

desimantados

desimantadas