desgraciar

< desgracia
  1. v t Botar a perder algo. Tm v pron.
  2. v t Causar algún mal físico ou moral a alguén.
  3. v pron Sufrir alguén algún contratempo ou dano físico grave.

Citas

  • A enchente desgraciou todo o millo deste ano, Desgracia todo canto toca
  • As malleiras que recibira desgraciárono
  • Desgraciáronse os chourizos con tanta humidade
  • Desgraciouse ao caer polas escaleiras
Verbo: desgraciar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgracio

desgracias

desgracia

desgraciamos

desgraciades

desgracian

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciaba

desgraciabas

desgraciaba

desgraciabamos

desgraciabades

desgraciaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciei

desgraciaches

desgraciou

desgraciamos

desgraciastes

desgraciaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciara

desgraciaras

desgraciara

desgraciaramos

desgraciarades

desgraciaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciarei

desgraciarás

desgraciará

desgraciaremos

desgraciaredes

desgraciarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciaría

desgraciarías

desgraciaría

desgraciariamos

desgraciariades

desgraciarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgracie

desgracies

desgracie

desgraciemos

desgraciedes

desgracien

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciase

desgraciases

desgraciase

desgraciasemos

desgraciasedes

desgraciasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciar

desgraciares

desgraciar

desgraciarmos

desgraciardes

desgraciaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desgracia

-

-

desgraciade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desgraciar

desgraciares

desgraciar

desgraciarmos

desgraciardes

desgraciaren

Gerundio

desgraciando

Participio

desgraciado

desgraciada

desgraciados

desgraciadas