desennobrecer

< des- + ennobrecer
  1. v t Facer que perda a nobreza algo ou alguén. Ex: As súas últimas vontades desennobreceron a súa vida.

Antónimos

Citas

  • As súas últimas vontades desennobreceron a súa vida.
Verbo: desennobrecer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrezo

desennobreces

desennobrece

desennobrecemos

desennobrecedes

desennobrecen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecía

desennobrecías

desennobrecía

desennobreciamos

desennobreciades

desennobrecían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecín

desennobreciches

desennobreceu

desennobrecemos

desennobrecestes

desennobreceron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecera

desennobreceras

desennobrecera

desennobreceramos

desennobrecerades

desennobreceran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecerei

desennobrecerás

desennobrecerá

desennobreceremos

desennobreceredes

desennobrecerán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecería

desennobrecerías

desennobrecería

desennobreceriamos

desennobreceriades

desennobrecerían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobreza

desennobrezas

desennobreza

desennobrezamos

desennobrezades

desennobrezan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecese

desennobreceses

desennobrecese

desennobrecesemos

desennobrecesedes

desennobrecesen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecer

desennobreceres

desennobrecer

desennobrecermos

desennobrecerdes

desennobreceren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desennobrece

-

-

desennobrecede

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desennobrecer

desennobreceres

desennobrecer

desennobrecermos

desennobrecerdes

desennobreceren

Gerundio

desennobrecendo

Participio

desennobrecido

desennobrecida

desennobrecidos

desennobrecidas