desasistir

< des- + asistir
  1. v t Non prestar a alguén unha axuda que necesita.
Verbo: desasistir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasisto

desasistes

desasiste

desasistimos

desasistides

desasisten

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistía

desasistías

desasistía

desasistiamos

desasistiades

desasistían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistín

desasistiches

desasistiu

desasistimos

desasististes

desasistiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistira

desasistiras

desasistira

desasistiramos

desasistirades

desasistiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistirei

desasistirás

desasistirá

desasistiremos

desasistiredes

desasistirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistiría

desasistirías

desasistiría

desasistiriamos

desasistiriades

desasistirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasista

desasistas

desasista

desasistamos

desasistades

desasistan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistise

desasistises

desasistise

desasistisemos

desasistisedes

desasistisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistir

desasistires

desasistir

desasistirmos

desasistirdes

desasistiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desasiste

-

-

desasistide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desasistir

desasistires

desasistir

desasistirmos

desasistirdes

desasistiren

Gerundio

desasistindo

Participio

desasistido

desasistida

desasistidos

desasistidas