desapuntalar

< puntal
  1. v t Sacar os puntais que sosteñen unha cousa. Ex: Os albaneis desapuntalaron a viga despois de reforzala.

Citas

  • Os albaneis desapuntalaron a viga despois de reforzala.
Verbo: desapuntalar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalo

desapuntalas

desapuntala

desapuntalamos

desapuntalades

desapuntalan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalaba

desapuntalabas

desapuntalaba

desapuntalabamos

desapuntalabades

desapuntalaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalei

desapuntalaches

desapuntalou

desapuntalamos

desapuntalastes

desapuntalaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalara

desapuntalaras

desapuntalara

desapuntalaramos

desapuntalarades

desapuntalaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalarei

desapuntalarás

desapuntalará

desapuntalaremos

desapuntalaredes

desapuntalarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalaría

desapuntalarías

desapuntalaría

desapuntalariamos

desapuntalariades

desapuntalarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntale

desapuntales

desapuntale

desapuntalemos

desapuntaledes

desapuntalen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalase

desapuntalases

desapuntalase

desapuntalasemos

desapuntalasedes

desapuntalasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalar

desapuntalares

desapuntalar

desapuntalarmos

desapuntalardes

desapuntalaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desapuntala

-

-

desapuntalade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desapuntalar

desapuntalares

desapuntalar

desapuntalarmos

desapuntalardes

desapuntalaren

Gerundio

desapuntalando

Participio

desapuntalado

desapuntalada

desapuntalados

desapuntaladas