damnificar

< lat damnificāre
  1. v t Causar dano grave de carácter colectivo a persoas ou cousas. Ex: A galerna damnificou os cultivos da zona costeira.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • A galerna damnificou os cultivos da zona costeira.
Verbo: damnificar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnifico

damnificas

damnifica

damnificamos

damnificades

damnifican

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnificaba

damnificabas

damnificaba

damnificabamos

damnificabades

damnificaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnifiquei

damnificaches

damnificou

damnificamos

damnificastes

damnificaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnificara

damnificaras

damnificara

damnificaramos

damnificarades

damnificaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnificarei

damnificarás

damnificará

damnificaremos

damnificaredes

damnificarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnificaría

damnificarías

damnificaría

damnificariamos

damnificariades

damnificarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnifique

damnifiques

damnifique

damnifiquemos

damnifiquedes

damnifiquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnificase

damnificases

damnificase

damnificasemos

damnificasedes

damnificasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnificar

damnificares

damnificar

damnificarmos

damnificardes

damnificaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

damnifica

-

-

damnificade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

damnificar

damnificares

damnificar

damnificarmos

damnificardes

damnificaren

Gerundio

damnificando

Participio

damnificado

damnificada

damnificados

damnificadas