coordinar

< co- + lat ordināre ‘ordenar’
  1. v t Dispoñer harmoniosamente os elementos dun conxunto para lograr o que se pretende.
  2. v t LING Unir por coordinación dous ou máis elementos que pertencen á mesma categoría sintáctica.

Citas

  • Non era quen de coordinar os seus movementos cando corría, Coordinaron as súas gardas para librar o mesmo día
Verbo: coordinar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordino

coordinas

coordina

coordinamos

coordinades

coordinan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinaba

coordinabas

coordinaba

coordinabamos

coordinabades

coordinaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinei

coordinaches

coordinou

coordinamos

coordinastes

coordinaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinara

coordinaras

coordinara

coordinaramos

coordinarades

coordinaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinarei

coordinarás

coordinará

coordinaremos

coordinaredes

coordinarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinaría

coordinarías

coordinaría

coordinariamos

coordinariades

coordinarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordine

coordines

coordine

coordinemos

coordinedes

coordinen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinase

coordinases

coordinase

coordinasemos

coordinasedes

coordinasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinar

coordinares

coordinar

coordinarmos

coordinardes

coordinaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

coordina

-

-

coordinade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coordinar

coordinares

coordinar

coordinarmos

coordinardes

coordinaren

Gerundio

coordinando

Participio

coordinado

coordinada

coordinados

coordinadas