contentar

< contento
  1. v t Facer que alguén se poña contento.
  2. v t Satisfacer algunha cousa a alguén.
  3. v pron Poñerse feliz e contento.
  4. v pron Darse por satisfeita unha persoa cunha cousa.

Citas

  • A nova contentou a toda a xente
  • Contentáronse co que lles tocou
  • Non se contentou tanto como eu agardaba
  • Os acordos non contentaron a maioría
Verbo: contentar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contento

contentas

contenta

contentamos

contentades

contentan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentaba

contentabas

contentaba

contentabamos

contentabades

contentaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentei

contentaches

contentou

contentamos

contentastes

contentaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentara

contentaras

contentara

contentaramos

contentarades

contentaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentarei

contentarás

contentará

contentaremos

contentaredes

contentarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentaría

contentarías

contentaría

contentariamos

contentariades

contentarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contente

contentes

contente

contentemos

contentedes

contenten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentase

contentases

contentase

contentasemos

contentasedes

contentasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentar

contentares

contentar

contentarmos

contentardes

contentaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

contenta

-

-

contentade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contentar

contentares

contentar

contentarmos

contentardes

contentaren

Gerundio

contentando

Participio

contentado

contentada

contentados

contentadas