consentir

< lat consentīre
  1. v t
    1. Permitir que alguén faga algo que non é correcto.
    2. Permitir que algo se realice.
  2. v i Non manifestar oposición.

Citas

  • A pasividade gobernamental consente que non se poña fin ao terrorismo
  • Consentiu que a súa filla fose ao cine coas amigas
  • Despois de moito tempo, concedeulle o divorcio
  • Os avós conséntenlles todo aos netos
Verbo: consentir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consinto

consentes

consente

consentimos

consentides

consenten

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentía

consentías

consentía

consentiamos

consentiades

consentían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentín

consentiches

consentiu

consentimos

consentistes

consentiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentira

consentiras

consentira

consentiramos

consentirades

consentiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentirei

consentirás

consentirá

consentiremos

consentiredes

consentirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentiría

consentirías

consentiría

consentiriamos

consentiriades

consentirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consinta

consintas

consinta

consintamos

consintades

consintan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentise

consentises

consentise

consentisemos

consentisedes

consentisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentir

consentires

consentir

consentirmos

consentirdes

consentiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

consinte

-

-

consentide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

consentir

consentires

consentir

consentirmos

consentirdes

consentiren

Gerundio

consentindo

Participio

consentido

consentida

consentidos

consentidas