consecuente

< lat consequēnte, p pres de consĕqui ‘seguir’
Pliral: consecuentes
  1. adx Que é o resultado directo dunha cousa.
  2. adx Que non cambia das súas conviccións e actúa de forma que non contradí as súas ideas.
  3. s f LING Segundo termo dunha correlación gramatical que segue o antecedente.
  4. s f MÚS Motivo melódico que nunha fuga ou nun canon responde ou imita a proposición chamada antecedente.

Sinónimos

Confrontaciones

Citas

  • Nunca foi unha persoa consecuente coas súas opinións
  • O esforzo comporta a súa consecuente recompensa

Palabras vecinas