connotar

< con + notar
  1. v t Ter como connotación.
  2. v t FILOS Implicar cun atributo.
Verbo: connotar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connoto

connotas

connota

connotamos

connotades

connotan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotaba

connotabas

connotaba

connotabamos

connotabades

connotaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotei

connotaches

connotou

connotamos

connotastes

connotaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotara

connotaras

connotara

connotaramos

connotarades

connotaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotarei

connotarás

connotará

connotaremos

connotaredes

connotarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotaría

connotarías

connotaría

connotariamos

connotariades

connotarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connote

connotes

connote

connotemos

connotedes

connoten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotase

connotases

connotase

connotasemos

connotasedes

connotasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotar

connotares

connotar

connotarmos

connotardes

connotaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

connota

-

-

connotade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

connotar

connotares

connotar

connotarmos

connotardes

connotaren

Gerundio

connotando

Participio

connotado

connotada

connotados

connotadas