confidente

< lat confīdente, p activo de confīdĕre ‘confiar’
Pliral: confidentes
  1. s Persoa que recibe as confidencias de alguén.
  2. s Persoa que colabora con outras e que lles fai confidencias sobre terceiros individuos que non sospeitan da súa traizón.
  3. s m Moble de salón, de orixe francesa, que permitía a dúas persoas sentarse de lado pero confrontadas.

Citas

  • A súa confidente escoitaba atenta os seus desenganos amorosos
  • Aquel individuo é confidente da policía, Durante a guerra foi unha das confidentes do inimigo

Palabras vecinas