comparecer

< lat v *comparescĕre lat comparēre ‘comparecer, presentarse’
  1. v i DER Presentarse alguén diante doutra persoa, especialmente perante o xuíz, voluntariamente ou por orde, en calidade de actor ou de testemuña.
  2. v i Acudir a algún lugar ou aparecer diante dalgunha persoa.

Citas

  • Non compareceu á entrevista de traballo
  • O xuízo aínda non ten data, pero o luns temos que comparecer no xulgado
Verbo: comparecer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparezo

compareces

comparece

comparecemos

comparecedes

comparecen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecía

comparecías

comparecía

compareciamos

compareciades

comparecían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecín

compareciches

compareceu

comparecemos

comparecestes

compareceron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecera

compareceras

comparecera

compareceramos

comparecerades

compareceran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecerei

comparecerás

comparecerá

compareceremos

compareceredes

comparecerán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecería

comparecerías

comparecería

compareceriamos

compareceriades

comparecerían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

compareza

comparezas

compareza

comparezamos

comparezades

comparezan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecese

compareceses

comparecese

comparecesemos

comparecesedes

comparecesen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecer

compareceres

comparecer

comparecermos

comparecerdes

compareceren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

comparece

-

-

comparecede

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

comparecer

compareceres

comparecer

comparecermos

comparecerdes

compareceren

Gerundio

comparecendo

Participio

comparecido

comparecida

comparecidos

comparecidas