coartar

< lat coarctāre
  1. v t Restrinxir ou impedir a través de medios non físicos a capacidade de acción ou de decisión de alguén.
Verbo: coartar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coarto

coartas

coarta

coartamos

coartades

coartan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartaba

coartabas

coartaba

coartabamos

coartabades

coartaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartei

coartaches

coartou

coartamos

coartastes

coartaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartara

coartaras

coartara

coartaramos

coartarades

coartaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartarei

coartarás

coartará

coartaremos

coartaredes

coartarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartaría

coartarías

coartaría

coartariamos

coartariades

coartarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coarte

coartes

coarte

coartemos

coartedes

coarten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartase

coartases

coartase

coartasemos

coartasedes

coartasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartar

coartares

coartar

coartarmos

coartardes

coartaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

coarta

-

-

coartade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

coartar

coartares

coartar

coartarmos

coartardes

coartaren

Gerundio

coartando

Participio

coartado

coartada

coartados

coartadas