carpir

< lat carpĕre ‘arrincar’
  1. v t Rabuñar e causar outros danos a causa da vergoña, da desesperación ou da dor.
  2. v i Chorar polo morto nun velorio ou nun enterro.
  3. v i Chorar, dar berros a causa da dor ou da desesperación.
  4. v pron Laiarse continuadamente.

Citas

  • As vellas que foron chegando ao velorio non deixaron de carpir en toda a noite
  • Cando tivo o accidente carpía tantro que a oían no lugar
  • Cando viu o seu fillo morto comezou a carpir a súa longa cabeleira, Sentía tanta impotencia que carpiu toda a camisa
  • Estaba tan arrepentida que se carpiu ata que a detivemos
  • Ten tanta dor que está todo o día a carpir na cama
  • Xa vai vello e pasa todo o tempo carpíndose
Verbo: carpir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpo

carpes

carpe

carpimos

carpides

carpen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpía

carpías

carpía

carpiamos

carpiades

carpían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpín

carpiches

carpiu

carpimos

carpistes

carpiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpira

carpiras

carpira

carpiramos

carpirades

carpiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpirei

carpirás

carpirá

carpiremos

carpiredes

carpirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpiría

carpirías

carpiría

carpiriamos

carpiriades

carpirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpa

carpas

carpa

carpamos

carpades

carpan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpise

carpises

carpise

carpisemos

carpisedes

carpisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpir

carpires

carpir

carpirmos

carpirdes

carpiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

carpe

-

-

carpide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

carpir

carpires

carpir

carpirmos

carpirdes

carpiren

Gerundio

carpindo

Participio

carpido

carpida

carpidos

carpidas