capotar

< fr capoter
  1. v i Caer un avión chocando coa parte dianteira na terra e dando a volta verticalmente.
  2. v i Dar media volta de campá un vehículo automóbil quedando co teito a rentes do chan.

Citas

  • O boeing con destino a París capoteou cando se dispuña a saír do aeroporto
  • Saíu ileso despois de que o coche capotase

Palabras vecinas

Verbo: capotar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capoto

capotas

capota

capotamos

capotades

capotan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotaba

capotabas

capotaba

capotabamos

capotabades

capotaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotei

capotaches

capotou

capotamos

capotastes

capotaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotara

capotaras

capotara

capotaramos

capotarades

capotaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotarei

capotarás

capotará

capotaremos

capotaredes

capotarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotaría

capotarías

capotaría

capotariamos

capotariades

capotarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capote

capotes

capote

capotemos

capotedes

capoten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotase

capotases

capotase

capotasemos

capotasedes

capotasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotar

capotares

capotar

capotarmos

capotardes

capotaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

capota

-

-

capotade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

capotar

capotares

capotar

capotarmos

capotardes

capotaren

Gerundio

capotando

Participio

capotado

capotada

capotados

capotadas