broncear

< bronce
  1. v t Dar a unha cousa a cor do bronce ou recubrila del.
  2. v t Recubrir algo de bronce.
  3. v t Poñer a pel de cor morena, semellante á do bronce. Tm v pron.

Citas

  • Bronceou as esculturas para a súa exposición
  • Bronceouse de tantas horas que pasou ao sol, Os raios uva bronceárono
Verbo: broncear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bronceo

bronceas

broncea

bronceamos

bronceades

broncean

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bronceaba

bronceabas

bronceaba

bronceabamos

bronceabades

bronceaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bronceei

bronceaches

bronceou

bronceamos

bronceastes

broncearon

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bronceara

broncearas

bronceara

broncearamos

broncearades

broncearan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

broncearei

broncearás

bronceará

broncearemos

broncearedes

broncearán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

broncearía

broncearías

broncearía

bronceariamos

bronceariades

broncearían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

broncee

broncees

broncee

bronceemos

bronceedes

bronceen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

broncease

bronceases

broncease

bronceasemos

bronceasedes

bronceasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

broncear

bronceares

broncear

broncearmos

bronceardes

broncearen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

broncea

-

-

bronceade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

broncear

bronceares

broncear

broncearmos

bronceardes

broncearen

Gerundio

bronceando

Participio

bronceado

bronceada

bronceados

bronceadas