brandir

< fr brandir xerm brand ‘espada’
  1. v t Portar na man unha arma, movéndoa en actitude ameazante. Ex: Os asaltantes puxéronse diante deles brandindo unha daga Ex: O barco brandía bastante durante o temporal

Sinónimos

Citas

  • O barco brandía bastante durante o temporal
  • Os asaltantes puxéronse diante deles brandindo unha daga
Verbo: brandir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brando

brandes

brande

brandimos

brandides

branden

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandía

brandías

brandía

brandiamos

brandiades

brandían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandín

brandiches

brandiu

brandimos

brandistes

brandiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandira

brandiras

brandira

brandiramos

brandirades

brandiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandirei

brandirás

brandirá

brandiremos

brandiredes

brandirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandiría

brandirías

brandiría

brandiriamos

brandiriades

brandirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

branda

brandas

branda

brandamos

brandades

brandan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandise

brandises

brandise

brandisemos

brandisedes

brandisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandir

brandires

brandir

brandirmos

brandirdes

brandiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

brande

-

-

brandide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

brandir

brandires

brandir

brandirmos

brandirdes

brandiren

Gerundio

brandindo

Participio

brandido

brandida

brandidos

brandidas