borne

< fr borne ‘extremo, límite’
  1. m FÍS Peza condutora dun dispositivo eléctrico, que serve para efectuar as conexións dos fíos condutores, que son suxeitados xeralmente por un parafuso. Ex: A avaría débese ós bornes da batería.

Citas

  • A avaría débese aos bornes da batería.

Palabras vecinas