bordar

< xerm *bruzdōn ‘bordar’
  1. v t Facer un bordado nun tecido.
  2. v t Unir ornamentos a unha narración ou peza de música.

Citas

  • Este escritor borda os seus libros cunha chea de metáforas
  • O mantel leva bordados nas beiras feitos a man
Verbo: bordar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordo

bordas

borda

bordamos

bordades

bordan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordaba

bordabas

bordaba

bordabamos

bordabades

bordaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordei

bordaches

bordou

bordamos

bordastes

bordaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordara

bordaras

bordara

bordaramos

bordarades

bordaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordarei

bordarás

bordará

bordaremos

bordaredes

bordarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordaría

bordarías

bordaría

bordariamos

bordariades

bordarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

borde

bordes

borde

bordemos

bordedes

borden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordase

bordases

bordase

bordasemos

bordasedes

bordasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordar

bordares

bordar

bordarmos

bordardes

bordaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

borda

-

-

bordade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

bordar

bordares

bordar

bordarmos

bordardes

bordaren

Gerundio

bordando

Participio

bordado

bordada

bordados

bordadas