"franc" (En toda a entrada)

abrir.

Que sufriu abertura.

Que permite o paso.

Que non presenta obstáculos.

Que está falto de protección ou defensa.

Que se pode utilizar ou é de uso libre.

Que se comunica co exterior.

Que presenta unha fendedura.

1. Que manifesta unha actitude comprensiva e receptiva fronte a situacións ou criterios diversos.

2. ...

aclarar.

Limpeza de roupa con auga para eliminar o xabón.

Disipación ou eliminación daquilo que ofusca a claridade ou transparencia dalgún obxecto ou espazo.

Acción, en baloncesto, en que se posibilita que un xogador teña paso franco, nun un contra un, para iniciar a entrada a canastra.

afrancesar.

Que adopta ou imita con afectación os costumes franceses. Tm s, referido a persoa. 

Que é partidario do francés. Tm s, referido a persoa. 

Aplícase ás persoas que colaboraron co rei Xosé I de España.

Dar carácter francés a algo ou alguén.

Adaptarse aos costumes ou tradicións propias de Francia ou dos franceses.

1. Relativo ou pertencente á dinastía alauita.

2. Membro da dinastía alauita.

3. Dinastía de xerifes marroquís de Tafilelt, fundada por Mawlāy al-Rašid (1660-1672).

Nome dado polos franceses aos habitantes de Siria, cando foi ocupada por Francia (1924).

1. Relativo ou pertencente a Alcántara ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Alcántara.

1. Aplícase á orde relixiosa franciscana reformada por Pedro de Alcántara.

2. Membro desa orde.

erso polirrítmico formado por dous hemistiquios que, segundo as leis da métrica catalá, francesa e inglesa, é de 12 sílabas; segundo as métricas castelá e italiana resulta de 14. Tm adx.

Liña de limitación da soberanía castelá das terras americanas, establecida polo papa Alexandre VI pola bula Inter coetera.

Relativo ou pertencente aos Alpes ou ás montañas elevadas.

1. Relativo ou pertencente ao grupo humano alpino ou aos individuos que o compoñen.

2. Individuo do grupo humano alpino.

3. Grupo humano leucodermo, do subgrupo braquicéfalo, que se localiza en Europa Central e Francia.

Relativo ou pertencente ao piso alpino.

Conxuntos montañosos erguidos durante o ciclo oroxénico alpino.

Ciclo oroxénico que abrangue os movementos oroxénicos producidos ao longo dos últimos 225 millóns de anos da historia da Terra, durante as eras Secundaria e Terciaria.

Estilo tectónico baseado nun manto de corremento, encabalgamentos e dobramentos.

Piso propio das altas montañas caracterizado polo predominio dos prados e a ausencia de árbores.