"Tecton" (En toda a entrada)

Conxunto das regras da arquitectura.

1. Ciencia principal con relación a outra que ten as finalidades subordinadas a esta, segundo Aristóteles,.

2. Arte de construír un sistema, é dicir, a teoría do que hai de científico no coñecemento humano en xeral, segundo Kant.

Relativo ou pertencente aos godos ou ao gótico.

Lingua xermánica extinta, sen falantes desde o s XVIII, que falaban os godos.

Aplícase á arte desenvolvida entre o Románico e o Renacemento comprendida, segundo os países e rexións, entre os ss XIII e XIV ou XV, que se caracteriza arquitectonicamente polo arco e bóveda de oxivas, mentres que na escultura e na pintura se desenvolveron escenas que reflicten a preocupación polo home e ciclos temáticos relacionados co Xuízo Final, a Virxe e os santos. Tm s m.

Tipo de escritura latina usada en Europa durante a Baixa Idade Media (s XIII-XV), do que se distinguen dous xéneros: a libraria, dereita e caligráfica, e a documental, xeralmente cursiva.

Conxunto de deformacións que afectan ás rochas producindo dobramentos, fracturas ou esquistosidades.

Parte da xeoloxía que estuda as deformacións tectónicas.

Hipótese pola que a litosfera terrestre está formada por placas ríxidas, que flotan sobre a astenosfera, máis plástica.

Relativo ou pertencente á estrutura da superficie terrestre que se transforma pola tectoxénese.

Forma característica adquirida polo relevo a causa das forzas oroxénicas.