"Romania" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente a Catalunya, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Catalunya.

Lingua románica do grupo da romania occidental, con trazos comúns ás linguas iberorrománicas e galorrománicas. É lingua cooficial en Catalunya, València e Illes Balears, e oficial en Andorra. Presenta as variedades central, insular ou balear, setentrional ou rosellonés, occidental, meridional ou valenciano, e o alguerés.

Lingua indoeuropea que se falaba, na antigüidade, en Roma e nos territorios do seu Imperio, e, na Alta Idade Media, nos países da Romania, ata o momento en que se produciu o tránsito ás respectivas linguas romances.

1. Linguaxe especial que empregan entre si os membros dun mesmo grupo social ou actividade laboral.

2. Linguaxe especial que empregan entre si os albaneis. Son voces do latín dos chafoutas, por exemplo, cascarelos (‘ovos’) e chacurra (‘chaqueta’).

Que deriva da lingua ou da literatura latina.

Que se falaba na Romania cando xa se diferenciaba claramente do latín. Tm s m, referido a lingua vulgar.

1. Narración novelesca extensa, en verso ou prosa, das aventuras dun heroe.

2. Poema escrito en versos con rima normalmente asonante nos pares.

Relación amorosa entre dúas persoas.