"Lendo" (En toda a entrada)

abrillantar.

Que ten brillo e esplendor.

Defecto en forma de brillo e endurecemento superficial que teñen as pezas metálicas polo rozamento excesivo e continuado.

Roer cos dentes unha cousa repetidas veces e collendo un pouco de cada vez..

Morder unha froita ou obxecto deixando nela impresa a marca dos dentes.

Riscar cos dentes ou cun obxecto a casca da castaña para que non estoupe ao asala.

Acción e efecto de automatizar.

Aplicación dos automatismos para conseguir que un proceso de produción aumenten a súa rendibilidade mantendo un nivel uniforme de calidade.

Tendencia das linguas ao facer convencionais determinadas construcións, que van collendo un sentido independente do contexto que as determinara inicialmente.

Relativo ou pertencente aos belendos.

Individuo do pobo belendo.

Pobo celta que parece ter a súa orixe entre os indoeuropeos da cultura dos campos de furnas que se estableceu no val baixo do Ariège (Occitania).

Boa sorte, en xeral acompañada de felicidade.

Adiviñación supersticiosa da sorte ou do futuro das persoas, que fan as xitanas lendo as raias das mans.

Que ten máis cantidade da necesaria.

Que se caracteriza polo esplendor ou pola ostentación.

Xogo de cartas en que, ao prinipio, se reparten tres cartas para cada xogador e se descubre outra que indica cal é o trunfo. O resto das cartas quedan enriba da mesa e vanse collendo unha a unha por cada baza xogada ata que se rematen.

Cada ás ou tres dos paus que non son trunfos tanto neste xogo coma noutros.

1. Acción e efecto de cantar.

2. Actividade ou arte de cantar.

3. Canto monofónico da liturxia cristiá, orixinalmente sen acompañamento.

4. Canto no que cada nota musical corresponde a unha sílaba.

Composición poética en ton solemne destinada a ser cantada en honra de algo ou de alguén.

1. Nome que recibe cada unha das divisións dun poema longo de carácter épico ou narrativo, comparable ao capítulo na novela.

2. Poema francés, consistente nunha sátira encuberta baixo a forma dunha alegoría, que tivo o seu máximo esplendor entre os ss XIV e XV.

1. ...

Relativo ou pertencente aos castros e á cultura dos seus habitantes.

Cultura arqueolóxica que tivo o seu esplendor durante os últimos séculos antes de Cristo no territorio NO da Península Ibérica e que recibe o nome do seu asentamento característico: o castro.