"Esopo" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente a Acad, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante do país ou da rexión de Acad.

Antiga lingua semítica falada en Mesopotamia que se estendeu aos lugares onde asirios e babilónicos exerceron o seu dominio e influencia.

1. arménico.

2. Natural ou habitante de Armenia.

3. /

Membro da Igrexa Armenia.

Lingua indoeuropea, localizada na rexión montañosa que se estende pola ribeira do mar Negro, ao sur do Cáucaso e ao norte de Mesopotamia.

Alfabeto da lingua armenia, creado no s V polo relixioso san Mesrob. Segue a orde do alfabeto grego, e está constituído con elementos gregos, siríacos e iranianos para adaptarse ás necesidades do sistema fonético armenio.

ara de madeira, xeralmente con puño, para levar na man e apoiarse ao camiñar.

Caxato que se utiliza como insignia de mando ou autoridade.

Instrumento alongado e manexable que se emprega para practicar algúns deportes como o golf ou o esquí.

Un dos dous tipos de células receptoras visuais situadas na retina dos vertebrados que conteñen un pigmento fotosensible, a rodopsina.

Un dos máis importantes símbolos de autoridade e honor entre os exipcios e os mesopotámicos.

1. Instrumento prehistórico de óso ou de corno, cun burato ou dous a cada un dos extremos, a miúdo decorado con incisións.

2. Obxecto moble fabricado sobre un fragmento de asta de cervo que presenta unha perforación nun dos extremos, acotío na galla.

1. Relativo ou pertencente a Caldea ou aos caldeos.

2. Individuo do pobo semita dos caldeos.

3. Pobo semita establecido en Mesopotamia a partir do s IX a C.

4. Nome antigo do arameo que se substituíu polo actual acadio.

1. Aplícase á igrexa cristiá siria oriental, chamada tamén asiria ou nestoriana, formada polos cristiáns do antigo imperio parto-sasánida.

2. Membro da igrexa caldea.

Rito sirio oriental practicado pola rama católica.

Relativo ou pertencente ás linguas camitosemíticas.

Familia de linguas faladas de L a O desde Mesopotamia e Arabia, por todo o norte de África ata o Atlántico, e cara ao S ata o límite meridional do Sáhara e a zona de África Oriental ata o Ecuador.

Que ten forma de cuña.

1. Relativo ou pertencente á escritura cuneiforme.

2. Antiga escritura, que tiña uns signos en forma de cuña, que se empregou primeiramente en Mesopotamia como vehículo do sumerio e do acadio e posteriormente noutros países de Oriente Próximo e de Oriente Medio antigos.