"Arta" (En toda a entrada)

Reproducir coa voz unha melodía. Tm v i.

Loar de forma literaria algunha cousa ou a alguén.

Proclamar en alta voz, no xogo do bingo, que se completou unha liña ou o cartón enteiro.

Facer, nalgúns xogos de cartas, como o tute, corenta ou vinte puntos.

Declarar ou confesar cousas que se deberían manter en segredo.

Emitir o seu canto as aves, os insectos e outros animais.

Producir unha cousa un son peculiar ou característico.

1. Igrexa pequena, polo xeral cun só altar, anexa a un establecemento relixioso ou segrar.

2. Departamento dunha igrexa onde hai un altar, que non é o principal.

3. Capela que se abre na ábsida, normalmente nunha absidiola.

4. Capela situada aos lados da capela maior, no cruceiro ou nas naves laterais.

5. Capela principal dunha igrexa que está situada no eixe central da mesma, no lugar do altar maior e do presbiterio.

6. Capela que se abre nas naves laterais e que adoita ser abovedada.

7. Igrexa que formaba parte dos palacios reais en toda a Europa medieval e onde se celebraban os actos relixiosos da corte.

Lugar destinado ao culto e situado nun palacio, casa, convento, escola, comunidade privada ou nun edificio similar, e que non ten a plenitude de dereitos dunha igrexa parroquial.

1. ...

1. Cada unha das partes principais nas que se divide un escrito para acadar unha ordenación axeitada das materias ou temas tratados.

2. Cada un dos apartados en que se divide algo.

1. Asemblea periódica dos membros dunha catedral, colexiata ou mosteiro para certas prácticas de piedade ou para adoptar acordos de interese común.

2. Reunión periódica de todos os superiores ou monxes, relixiosos ou cregos regulares dunha provincia ou de todo o mundo segundo os estatutos propios, destinada a deliberar e tomar acordos referentes ao total ou a unha parte da orde ou da congregación.

3. Corporación formada polos cóengos como consello do bispo nas catedrais que ten tamén ao seu cargo, co auxilio dos beneficiados, a celebración solemne do oficio divino.

Inflorescencia constituída por un receptáculo onde se insiren as flores.

capitulacións matrimoniais.

tartaruga de carei.

Material que se obtén das láminas córneas das tartarugas de carei e que se emprega para a fabricación de peites, botóns e outros utensilios.

1. Comunicación escrita, xeralmente pechada, enviada por unha persoa a outra.

2. Carta enviada a un particular e que se fai pública simultaneamente para o coñecemento de todo o mundo, xeralmente a través dun medio de comunicación.

3. Carta que se entrega nunha oficina de correos pagando o selo correspondente e cubrindo un xustificante que obriga á empresa receptora a probar que chegou ao seu destino, a devolvela se non se atopa o destinatario ou a pagar unha determinada indemnización en caso de extravío.

Folla rectangular de cartolina con figuras pintadas nun dos lados, que forma parte dun conxunto de 48 a 52 elementos divididos en catro series ou paus.

Documento que acredita determinados dereitos ou servizos para a identificación persoal con validez oficial.

1. Mapa no que se representan determinadas características xeográficas e atmosféricas cun fin orientativo.

2. Mapa deseñado especialmente para o uso da navegación aérea.

3. Representación que se fai nun plano das estrelas e dos elementos máis importantes da esfera celeste.

4. ...

1. Carpeta para gardar documentos ou outros papeis que se acostuma usar para escribir sobre ela nunha mesa.

2. Carpeta con manuscritos, libros ou outros papeis no seu interior.

3. Libro grande e antigo.

Caderno para tomar apuntamentos.

Carteira para transportar libros e papeis, elaborada en diferentes materiais.

Relativo ou pertencente a Cartago ou aos cartaxineses.

Individuo dun pobo fenicio que habitou a cidade de Cartago.

Pobo de raíz fenicia que tivo como centro a cidade de Cartago, no actual territorio de Tunes. Orixinariamente era unha factoría comercial que os fenicios estableceron no Mediterráneo central e occidental e chegou a ser unha colonia de poboamento. As loitas con Roma orixinaron as Guerras Púnicas. OBS: Tamén se denomina púnico.