"Amati" (En toda a entrada)

Adaptar unha obra literaria para a súa representación dramática.

Esaxerar o carácter conflitivo dun acontecemento da vida real facéndoo máis tráxico do que é. Tm abs.

Aplícase a certas perífrases en que a acción está en proceso de desenvolvemento.

Categoría gramatical específica do verbo que se refire ao seu desenvolvemento sen limitación temporal.

Pronome persoal tónico de terceira persoa que funciona como suxeito, complemento tras preposición ou segundo termo da comparación.

Forma de tratamento situada entre a de cortesía (vostede) e a de familiaridade (ti).

Forma pronominal que ten un uso redundante referida a un suxeito xa expreso ou sen expresar.

1. Forma invariable que pode presentar diversos usos ou matices e é substituto na lingua actual do antigo pronome elo.

2. Forma pleonástica, referida a un substantivo co que non mantén concordancia.

3. Forma que ten como referente un infinitivo, unha cláusula ou un contexto e ten valor anafórico ou catafórico.

4. Forma que se usa como reforzo interrogativo.

5. Forma que é o suxeito gramatical de verbos unipersoais.

6. Forma expletiva que serve de apoio á narración, e que pode equivaler a a cousa é que, o asunto foi que. OBS:Contrae coas preposicións en e de, dando lugar ás formas: nel(es), nela(s) e del(es), dela(s).

...

Curva pechada que resulta da intersección dunha superficie cónica cun plano que non é paralelo a ningunha xeratriz nin ao eixe daquela.

Supresión dalgún elemento lingüístico que debería estar presente desde a perspectiva gramatical e lóxica, pero que se pode deducir con facilidade do contexto.

Técnica temporalizadora que se emprega na narrativa, e tamén no teatro ou na poesía de compoñente narrativo, que consiste en suprimir algunhas partes da historia ou sucesión cronolóxica dos feitos de xeito que o tempo do relato ou modo en que se contan tales feitos sexa menor ca o da historia.

1. Que ten ou denota énfase.

2. Que se expresa con énfase.

Aplícase ás partículas ou expresións gramaticais que se intercalan na linguaxe para acentuar a expresión.

Aplícase ás consoantes, características das linguas semíticas e especialmente do árabe, que se articulan mediante un estreitamento da farinxe.

Que é común aos dous sexos.

Aplícase ao substantivo que, cun só xénero gramatical, designa indiferentemente os dous individuos, masculino e feminino, dunha mesma especie.

1. Maneira particular dun autor ou orador de expresar o pensamento na linguaxe oral ou escrita.

2. Carácter propio das obras dun artista.

3. Conxunto de características orixinais que distinguen unha escola, período artístico, nación ou época determinada, e que permiten identificar e individualizar esas obras.

4. Xeito ou maneira de actuar ou comportarse característica e distintiva dunha persoa ou colectividade.

5. Gusto, elegancia ou distinción que manifesta unha persoa ou cousa.

Prolongación filiforme do ovario que sostén o estigma. Pode ser único ou pode haber tantos estilos como carpelos.

Conxunto de xestos ou formas que definen unha maneira concreta e regulamentada de executar un exercicio deportivo ou participar nunha competición.

Punzón co que na Antigüidade se escribía nas táboas enceradas.

Gnomon ou agulla dun reloxo de sol.

...