"ecto" (En toda a entrada)

1. Ciencia que estuda o ser humano.

2. Ciencia que estuda o home como obxecto das ciencias naturais, analizando a variabilidade normal do corpo humano no espazo e no tempo.

3. Estudo da cultura humana desde as súas orixes ata os nosos días e das súas variedades e adaptacións en función das súas relacións sociais e biolóxicas.

4. Estudo das estratexias, relacións e institucións económicas das sociedades primitivas.

5. Estudo do ser humano en función da súa conduta social. As orientacións teóricas son o estruturalismo e o funcionalismo.

Reflexión filosófica sobre o ser humano que ten como obxecto o home como ser natural e ser esencial.

Reflexión sobre o home a partir da revelación que inclúe o tratado teolóxico sobre a creación do home, a súa caída e a súa redención.

Estudo dos factores antropolóxicos en relación á actividade criminal.

Atribución de forma e características humanas a calquera obxecto ou animal.

Doutrina que utiliza nocións propias da natureza ou da conduta do home para explicar entidades diferentes deste, sexan as cousas do mundo natural ou de Deus.

Doutrina que concibe a divindade atribuída con características humanas.

Recurso literario que consiste en atribuír calidades e propiedades humanas a animais, vexetais ou entes inanimados e abstractos.

Acción e efecto de anular ou anularse.

Formación de aneis.

Formación circular semellante a un anel.

Deixar nula ou sen validez unha cousa.

1. Deixar nula ou sen aplicación unha lei, orde ou disposición.

2. Declarar inválido e sen efectos legais un acto ou un negocio xurídico, sexa por causa dun vicio de nulidade plena ou de anulabilidade.

Acción e efecto de anunciar.

1. Comunicación dirixida a un público concreto e divulgada a través dun medio publicitario co obxectivo de persuadir ou informar sobre un produto ou servizo.

2. Inserción publicitaria que se fai na prensa.

3. Anuncio que consiste nun texto breve publicado nunha sección específica da prensa diaria.

Que non ten cola.

1. Relativo ou pertencente á orde dos anuros.

2. Anfibio da orde dos anuros.

3. Orde de anfibios integrada por animais ben adaptados á vida terrestre, saltadores e carentes de cola en estado adulto. A maioría posúen unha lingua protáctil que empregan para cazar insectos.

Relativo ou pertencente ao aoristo.

Aspecto verbal que presenta a acción como acabada nun momento do pasado.

Nome dun tempo da conxugación grega que expresa unha acción pasada sen interesarse pola súa duración nin pola súa posición respecto a outra acción.

Aoristo que, en grego expresaba unha verdade recoñecida, sen referencia temporal.