"Arra" (En toda a entrada)

Peza de ferro con forma de ese que vai colocada na parte interior das portas e ventás, utilizada para fechalas ou mantelas entreabertas.

Corda de pequeno tamaño coa que se atan os cabos que forman a armazón nas redes.

Suxeitar e asegurar unha embarcación utilizando as amarras.

Atar ou asegurar algo ou alguén cunha corda ou obxecto similar. Tm v pron.

Desexo moi forte de conseguir fama, poder ou calquera cousa que satisfaga o amor propio.

Aquilo que é obxecto de ambición.

Ambición esaxerada que se corresponde coas aspiracións anormais de certos enfermos mentais.

1. Afección profunda por unha persoa.

2. Adhesión intensa e desinteresada a unha cousa, a uns principios ou a mandatos semellantes.

Obxecto de amor, persoa estimada.

Inclinación ou afección profunda por unha persoa baseada na atracción sexual, pero que a miúdo produce outros sentimentos.

Expresión coa que se designa a concepción amorosa dominante na literatura medieval e que arranca coa primeira tradición lírica que se expresa en lingua vulgar, a poesía provenzal.

Amor que exclúe conscientemente a relación sexual.

Estima que ten alguén por si mesmo e o que leva a non deixar que ninguén se exceda con el.

1. Cortexar ou facer as beiras para obter o amor e os favores dunha persoa.

2. ...

1. Parte do costado dun navío, cara á proa, por onde comeza a ser máis estreito.

2. Anchura do barco situada aproximadamente na oitava parte da súa eslora a partir da proa, medida sobre unha perpendicular.

3. er algo cunha marcación duns 45° (amura de estribor) ou duns 315° (amura de babor).

Cabo suxeito a cada un dos puños baixos das velas de cruz e que serven para amarralas ou modificar a súa posición.

Puño formado pola intersección do bordo superior e o bordo inferior da vela.

Aparello de ferro ou de aceiro que se crava no fondo do mar para asegurar unha embarcación.

Aparato de ferro que se aferra a algún accidente do terreo e retén o aeróstato.

Peza de ferro que ata un tirante ou trabe co muro.

Símbolo da esperanza, na iconografía paleocristiá.

Peza en forma de áncora de barco que forma parte do mecanismo de escape dos reloxos.

Colocar a áncora máis lonxe do que estaba con relación ao vento, corrente ou marea.

Embarrar a embarcación.

Lanzar a áncora ao mar.

Estar fondeada unha embarcación.

Recoller as áncoras para facerse ao mar.

Pequeno feito particular, máis ou menos curioso e pouco coñecido.

Sucesión de feitos exteriores que constitúen a trama argumental dunha obra narrativa.