"par(a)" (En toda a entrada)

Acción e efecto de formar ou formarse.

Agrupación de persoas que se reúnen para unha actividade determinada.

1. Proceso de desenvolvemento/perfeccionamento e de inculcación/asimilación cultural, moral e condutual co que se pretende lograr a madureza do educando e a súa competencia para participar na vida social.

2. Nivel educativo que ten como finalidade a capacitación e cualificación profesional dos traballadores dos sectores primario, secundario e terciario, cun enfoque esencialmente técnico e práctico.

Conxunto de estratos que forman unha porción significativa na sucesión estratigráfica dunha área determinada.

exetación que vén definida pola forma biolóxica dominante, que normalmente corresponde ás unidades de vexetación coñecidas popularmente, como o bosque, a carrasca, o mato ou o prado.

enerxía de enlace.

Unión, entendemento e cariño entre irmáns ou entre os que se tratan como tales.

Asociación relixiosa creada ao redor dunha igrexa, santuario ou comunidade monástica para facer participar os seus membros, laicos ou relixiosos, dos seus bens espirituais e temporais.

Relación que existe entre aquelas persoas que están colectivamente comprometidas nun proxecto común.

1. ínculo que se establecía entre dous cabaleiros, ás veces solemnizado cunha cerimonia relixiosa, polo que se xuraban defensa mutua, o reparto do botín e fidelidade recíproca.

2. Relación que une os que combateron xuntos por unha mesma causa.

Pasar con forza e repetidamente unha cousa sobre outra.

Limpar algo refregándoo cun estropallo ou con outro utensilio similar empapado en xabón ou noutra substancia limpadora. Tm abs.

Rozar repetidamente unha parte do corpo contra algo.

Acción de fuxir.

Derivación da corrente provocada por un illamento defectuoso ou por efectos externos nun illante, nun circuíto ou nunha instalación.

Acción de escapar un gas ou un líquido dun recipiente.

Forma musical contrapuntística monotemática, de desenvolvemento complexo e baseada na imitación do tema, cuxos precedentes formais foron o canon, a caccia e o ricercare.

Botar con forza o aire polo nariz.

Facer ruído cando se bota o aire polo nariz.

choromicar.

Falar con resonancia nasal.

Producir un son agudo característico o vento, ou un son xordo certos elementos, como unha abella.

Protestar en voz baixa sen que se entendan moitas das cousas que se din.

Limpar os mocos do nariz dando unha expiración forte. Tm v pron.

Marchar de forma rápida dun sitio por medo.

Escapar dun lugar en que se está privado de liberdade, burlando a vixilancia ou de maneira violenta.