"inter" (En toda a entrada)

Sucesión das cousas, considerada como transcorrente dunha maneira continua e uniforme e que se mide por fenómenos sucesivos acontecidos a intervalos regulares, como o ciclo solar, o ciclo lunar ou o curso das estacións.

Período determinado dentro desta sucesión.

Idade de algo ou alguén.

Período de longa extensión.

Período ao que se alude e que adoita ter como referente algún feito concreto.

Espazo ou momento apropiado para facer algo.

Estado da atmosfera nun lugar e nun momento determinado. Tm fig.

1. Cada unha das partes en que se divide a execución dalgunha cousa.

2. Parte ou división do compás.

...

1. Inclinación ou disposición en virtude da que alguén se ve atraído cara a un fin.

2. Inclinación dun obxecto a moverse nunha certa dirección.

1. Orientación ou corrente que se desenvolve no interior dun movemento, grupo ou partido.

2. Conxunto de persoas que manifestan esta inclinación.

1. Conxunto dos factores que orientan un fenómeno cara a unha dirección determinada.

2. Conxunto dos factores que determinan o movemento continuo e prolongado de calquera actividade durante un período de tempo.

Liña que presenta un conxunto de datos estatísticos en relación co tempo.

Conxunto ordenado de ideas, independentes da realidade práctica, que tratan de explicar un fenómeno.

Conxunto de coñecementos completo e sistemático sobre unha materia, arte ou ciencia.

Teoría segundo a que todos os elementos químicos están constituídos por átomos, que permanecen indivisibles durante as reaccións químicas, e que teñen unha serie de propiedades, como a masa atómica, que é característica de cada elemento. Se dous ou máis elementos se combinan, o composto resultante está formado por átomos dos elementos reaccionantes, onde a molécula é a cantidade mínima dun composto, que ten que estar constituída, como mínimo, por un átomo de cada un dos elementos que a orixinan.

Teoría segundo a que todo o efecto da supercondutividade resulta dunha pequena forza de atracción entre unha parella de electróns con enerxías case iguais (parellas de Cooper). Os electróns libres repélense mutuamente, pero a repulsión está reducida considerablamente por mor do apantallamento dos outros electróns.

Teoría que explica as propiedades das solucións acuosas de electrólitos fortes, admitindo que están completamente disociados en ións e que as desviacións observadas respecto ao comportamento previsto pola ecuación de Arrhenius proveñen das súas interaccións electrostáticas.

Teoría segundo a que o dilema que presentaba a existencia de solucións correspondentes a estados de enerxía negativos, carentes de significación física, pode resolverse postulando que o oco está ocupado por positróns.

Teoría que considera a superficie da Terra como un sistema integrado, en que os organismos vivos e os factores xeolóxicos e climáticos están interrelacionados e se inflúen mutuamente. OBS: Tamén se denomina hipótese de Gaia.

Teoría segundo a que cando un metal ou calquera substancia se disocia en ións ou se somerxe nun disolvente se crea unha diferenza de potencial entre o disolvente e a parte de metal ou substancia que aínda non se disolveu.

Teoría, enunciada co fin de atopar unha formulación que satisfixese a experiencia na radiación dun corpo negro, segundo a que calquera sistema físico en que a coordenada que o caracteriza efectúe oscilacións harmónicas simples, soamente pode ter unha enerxía total E que satisfaga a relación E=nhv, onde n é un enteiro (dito número cuántico), h a constante de Planck e v a frecuencia de oscilación.

Teoría da física dos reactores nucleares, segundo a que o intervalo de enerxía en que evolucionan os neutróns se descompón nun determinado número de bandas de características definidas, o que simplifica o estudo do fluxo neutrónico.

...

Que ocupa o lugar número tres nunha serie.

Que corresponde a cada unha das tres partes en que se divide unha cantidade ou un todo. Tm s m.

Persoa que intervén nun asunto como mediadora.

Lista de tres persoas, propostas para que un superior designe entre elas a que terá que exercer un cargo.

Dereito que ten o superior de intervir na designación dunha persoa para un cargo.