"franc" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente a Hindustān, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante do Hindustān.

Lingua franca da India Setentrional antes da súa partición (1947), que ten dúas variantes principais, con alfabetos diferentes e influencias lingüísticas diversas: o hindi e o urdu.

Relativo ou pertencente aos indoeuropeos ou á lingua indoeuropea.

Individuo do pobo indoeuropeo.

Pobo de orixe indeterminada, malia que algúns autores o consideran orixinario das estepas asiáticas, e que efectuou migracións cara ao Danubio, o val do Rin, o altiplano do Irén, o N da península indostánica, o N de Alemaña, as Illas Británicas, Francia, a Península Ibérica e Italia.

Lingua que se falaba nunha rexión da chaira europea, nas costas do Mar Báltico, val do Danubio e Ucraína, a finais do Neolítico e comezos da Idade de Bronce. Comprende as familias lingüísticas xermánica, celta, báltica, eslava, románica, indoirania, anatolia, o grego e o albanés.

Cargo de intendente.

Oficina do intendente.

Circunscrición administrativa que depende do intendente, tamén denominada provincia. Foi introducida na Coroa española por Filipe V a imitación das intendencias francesas.

1. Corpo e servizo dos exércitos encargado de proporcionar alimentos, roupas e materiais ás tropas, ademais de administrar os cartos e realizar os pagos.

2. Abastecemento e administración dun grupo de persoas.

1. Funcionario encargado dunha administración.

2. Oficial encargado dos servizos de admistración nos exércitos.

Funcionario administrativo, nas monarquías borbónicas de Francia e España, que presidía unha intendencia, e que tiña a función de administrar o exército, ademais de atribucións de tipo fiscal, policiais e de xustiza.

Corpo principal de tropas na antiga Roma.

1. Nome co que foron designados diferentes corpos de tropas dos exércitos modernos.

2. Corpo militar mercenario fundado polo monarca francés Luís-Filipe en 1831, co obxectivo de colaborar no control das posesións coloniais francesas en Alxeria. Participou en todos os conflitos protagonizados por Francia ata o proceso de descolonización.

1. Nome co que foron designados diferentes corpos de tropas dos exércitos modernos.

2. Corpo militar mercenario fundado polo monarca francés Luís-Filipe en 1831, co obxectivo de colaborar no control das posesións coloniais francesas en Alxeria. Participou en todos os conflitos protagonizados por Francia ata o proceso de descolonización.

Órgano musculoso dos vertebrados, revestido dun epitelio sensorial e situado na cavidade bucal, entre os arcos dentarios. Ten as estruturas do gusto e realiza funcións importantes na deglución, na succión e na mastigación de alimentos e na articulación dos sons.

1. Cousa ou ser vivo que ten forma de lingua.

2. Fungo, da orde das fistulinais, de grandes sombreiros vermellos e a cutícula lisa e viscosa.

3. Planta herbácea bienal, da familia das boraxináceas, de follas lanceoladas, densamente pelosa, e de flores de cor azul escura reticuladas de violeta. Medra en terreos secos.

4. Fungo, da orde das cantarelais, de sombreiro convexo, cor branca e con aguillóns longos.

5. Fungo, da familia das teleforáceas, de cor parda escura, sombreiro grande, aguillóns longos e o pé carnoso.

6. Fungo, da familia das exidiáceas, en forma de masa viscosa de cor branquecina e aguillóns curtos. Pódese comer cru.

1. Sistema de signos orais, reflectido a miúdo nun código escrito que serve para a comunicación. Desde un punto de vista xenético ou histórico, pódense clasificar as linguas tendo en conta o seu parentesco, e desde un punto de vista tipolóxico, segundo a porcentaxe de trazos afíns.

2. ...

Corte pequena onde dorme o gando.

Lugar onde se reúnen as asembleas dos francomasóns.