"Conso" (En toda a entrada)

Que está situado no medio.

Aplícase á consoante situada no interior dunha palabra.

Peza de metal cuñada pola necesidade dos intercambios, con aliaxe, título, peso e valor establecidos. Introducida polos gregos (s VIII a C), difundiuse por todo o mundo antigo.

Parte da oferta monetaria dun país, composta de billetes e moeda metálica.

Unidade monetaria propia dun país.

1. Moeda que pode ser intercambiada polo seu detentor polo equivalente en moeda doutro país ao tipo de cambio establecido entre ambas as dúas.

2. Moeda que ten un valor inestable ou unha tendencia a perder o seu valor constantemente en relación coas fortes.

3. Moeda que ten un valor estable no mercado internacional de cambios ou unha consolidada tendencia a revalorizarse respecto ás outras moedas.

1. Representación dun valor monetario moi superior ao da moeda corrente, usado para expresar cantidades moi elevadas.

2. Moeda de ínfimo valor.

...

Peza cunha cavidade na que se introduce unha substancia en forma de po, pasta ou líquido para que, ao pasar ao estado sólido, colla a forma da cavidade.

encofrado.

Figura dalgunha estrutura ou animal que queda nun sedimento ao consolidarse.

Composición seguida ou complexa, que pode estar integrada por texto, signos, ilustracións ou outros elementos gráficos, e que unha vez axustada e unida forma a páxina ou paquete que será impreso.

Aparato que serve para controlar unha ou varias constantes vitais.

Consola de visualización por pantalla e, especialmente, a pantalla principal dun conxunto de terminais.

Máquina, dispositivo ou programa que permite observar o estado dun sistema e sinalar as desviacións significativas do seu funcionamento.

Aparato destinado a controlar e comparar a calidade do sinal nun punto calquera da cadea de transmisión.

neofigurativismo.

Doutrina propugnada en 1912 para enfrontar o idealismo hegeliano e o pragmatismo. Establecía que o coñecemento non é subxectivo e que atinxe á realidade, que é constituída por un conxunto de entidades simples relacionadas entre si diversamente.

Movemento cinematográfico italiano (1945-1952), que se caracterizou por un ton marcadamente realista, dado polo afán de obxectividade documental e de verismo, que se conseguiu coa utilización de actores non profesionais, a rodaxe en escenarios naturais e a exposición dunha temática cotiá das clases populares.

Tendencia da narrativa italiana que comezou a consolidarse cara a 1930 coa esixencia dunha representación analítica, crúa e dramática baseada na insatisfacción da existencia humana.

Abuso de poder que se comete a favor de amigos e parentes.

Método do que se valeron os papas para consolidar o seu poder temporal, que consistiu en favorecer a membros das súas familias con doazóns, títulos ou favores.

1. Relativo ou pertencente á norma.

2. Que serve de norma ou que está en consonancia con ela.

Que establece unha norma ou un conxunto de normas.

Nome co que se designan a miúdo a lóxica, a ética e estética.

Que produce oclusión.

Que é producido por oclusión.

Aplícase ao fonema que se caracteriza, articulatoriamente, por unha interrupción completa da corrente fónica. Tm s f, referido a consoante.