"sud" (En toda a entrada)

Amosando 10 resultados de 135.

  • Lingua semítica falada en Etiopia, na rexión costeira de Massaua, nas illas Dahlak, Kebir e Sawakin, e en Sudán.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente ao pobo tikar.

    2. Individuo do pobo tikar.

    3. Pobo de orixe sudánica, de fala bantú, que vive na gran chaira do val do Mbam (Camerún).

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente ao pobo tiv.

    2. Individuo do pobo tiv.

    3. Pobo de raza melanoafricana que ocupa o val do río Benue, na rexión sudanesa (África occidental).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Acción ou proceso de transudar.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Líquido orgánico que é expelido a través dunha superficie non inflamada, cunha baixa concentración de proteínas.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Pasar un líquido a través dos poros dun corpo en forma de pingas.

      1. suar.

      2. Saír soro ou líquido a través das membranas que o conteñen.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente aos pobos tsongas ou á súa lingua.

    2. Individuo dos pobos tsongas.

    3. Conxunto de pobos que ocupan a rexión costeira meridional de Moçambique e algúns territorios da República Sudafricana e Swazilandia.

    4. Lingua bantú que falan os pobos tsongas.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente ao pobo tswana.

    2. Individuo do pobo tswana.

    3. Pobo bantú que habita na República Sudafricana, África do SL, Botswana e zonas veciñas do deserto do Kalahari.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente ao pobo tuareg ou á súa lingua.

    2. Individuo do pobo tuareg.

    3. Pobo norteafricano de raza bérber con forte mestizaxe con negros sudaneses, que conservan o alfabeto tifinag.

    4. Lingua bérber que fala o pobo tuareg.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Relativo ou pertencente a Turquía, aos seus habitantes ou á súa lingua.

      2. Natural ou habitante de Turquía.

      1. Relativo ou pertencente ao pobo turco.

      2. Individuo do pobo turco.

      3. Grupo de pobos asiáticos con orixe na cordilleira do Altai que se islamizaron no s VIII, e a comezos do s XIII os mongois instaláronse no seu territorio. Constitúen a maioría da poboación de Turquía.

      1. Lingua turca sudoccidental que se fala en gran parte de Turquía e en minorías importantes en Chipre, Balcáns, Siria e Iraq.

      2. Grupo de linguas altaicas que se falan nunha extensa zona desde Turquía ata Siberia.

    1. ...

    VER O DETALLE DO TERMO