"semi" (En toda a entrada)

1. Tipo de cuberta que, cunha superficie semiesférica xerada pola rotación dun eixe central, cobre unha planta constituída por un cilindro ou un polígono de moitos costados.

2. Cúpula levantada sobre unha base circular e dividida en elementos independentes que teñen curvada a súa base.

3. Cúpula construída pola superposición de fiadas.

Conxunto de persoas que teñen ao seu cargo a dirección dalgunha organización.

Parte do froito das fagáceas que envolve a base do aquenio.

Arilo de teixo.

Envoltura que nas pteridospermas inclúe unha ou máis sementes.

Parte alta de certos órganos e estruturas anatómicas.

Pequena protuberancia que se separa do corpo principal dunha intrusión ígnea.

Que dá. Tm s.

Que é capaz de dar un electrón nun semicondutor. Tm s m, referido a átomo.

Persoa que libra unha letra de cambio.

Relativo ou pertencente ao pobo dos danakil.

Individuo do pobo dos danakil.

Pobo africano que pertence ao grupo camita, descendente dos afar, que se mestizou con poboacións árabes, bérberes e cos antigos semitas. Dedícanse ao pastoreo nómade e habitan a rexión situada entre as montañas de Etiopia e o Mar Vermello. Practican a relixión musulmá.

Lingua cuxita que fala o pobo danakil.

Proceso de obtención de auga potable a partir de auga que, pola concentración de ións, non é apta para usos industriais ou domésticos.

Acción de disolver ou simplemente eliminar a concentración salina dun terreo, como a que se dá en rexións de clima árido ou semiárido, á beira do mar ou dun lago salino.

Eliminación do sal que contén en disolución o petróleo en bruto.

Evacuación frecuente de feces en estado líquido ou semilíquido.

Enfermidade bacteriana que lles afecta aos tenreiros de menos de tres semanas e que se caracteriza pola evacuación de feces brancas.

Diarrea aguda en que se producen defecacións serosas acompañadas de vómitos e colapsos. É propia do cólera e doutros estados morbosos.

Aplícase ao intervalo ou escala formado segundo os principios do diatonismo, en oposición aos do cromatismo.

Aplícase ao xénero da música grega, oposto ao cromático e ao enharmónico, en que a escala se dividía en cinco tons e dous semitóns.