"Pula" (En toda a entrada)

Composición breve que serve de letra a unha cantiga popular ou outra que a remeda. Corresponde a unha combinación de catro versos octosílabos, con rima asonante nos versos pares e sen rima nos impares.

Composición de oito versos octosílabos distribuídos en dúas semiestrofas de catro versos, con catro rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Procede, posiblemente, da lírica galego-portuguesa.

Estrofa de rima consonante que na Idade Media substituíu á caderna vía e que posteriormente foi relegada polo auxe dos hendecasílabos, da oitava real e do soneto. Consta de oito versos de arte maior, polo común dodecasílabos, con dúas ou tres rimas consonantes diferentes, cruzadas ou abrazadas e organizadas de catro en catro. Os versos cuarto e quinto adoitan rimar entre eles. Algúns teóricos afirman que a súa orixe está na poesía medieval galego-portuguesa. Empregouse con asiduidade na lírica culta castelá do s XV.

Estrofa formada, polo común, por oito versos octosílabos, con tres rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Foi habitual na poesía popular ata a segunda metade do s XV.

Estrofa que consta de seis versos, catro octosílabos e dous pés crebados tetrasílabos, isto é, que se organiza en dous tercetos octosílabos simétricos rematados cada un deles nun cuarto verso tetrasílabo. Ten rima consonante. OBS: Tamén se denomina dobre sextilla, copla manriqueña ou copla de Jorge Manrique.

Molde métrico que pode ter de sete a doce octosílabos e un número variable de rimas, con ou sen enlace entre as dúas semiestrofas. Procede da poesía occitana medieval e seguiu empregándose ata o Século de Ouro español.

Estrofa de dez versos octosílabos consonantes distribuídos en dúas semiestrofas de cinco versos con rimas diferentes, proliferou nos cancioneiros casteláns dos ss XV e XVI. OBS: Tamén se denomina décima falsa, estancia real ou quintilla dobre.

Contacto entre dous animais no que interveñen os órganos ou estruturas sexuais, que pode consistir desde un simple abandono do espermatóforo, ata a utilización de penes eréctiles para introducir os espermatozoides no interior do corpo da femia.

Elemento que ten como función conectar dous termos ou claúsulas sintacticamente análogas.

Acto no que ten lugar a cópula.

Reacción de substitución aromática por un sal de diazonio como axente electrofílico na que se obtén un composto azo.

Que liga unha cousa con outra.

erbos que forman predicados dun sintagma nominal suxeito xunto cun adxectivo ou substantivo, con función atributiva, identificativa e locativa. Os verbos copulativos son ser e estar.

Que ten forma curvada como o peteiro do corvo.

Cada un dos dous ósos que forman parte da cintura escapular de moitos vertebrados situados na cara ventral por diante das clavículas. Tm adx.

Proxección do ángulo anterior da omoplata dos mamíferos, a excepción dos monotremas, que serve para o sostemento e a articulación das extremidades superiores.

Corda delgada e de pouca lonxitude.

Graxa pegada ás tripas dos animais.

Denominación popular que reciben algunhas especies de plantas herbáceas do xénero Polygonum.

Relativo ou pertencente ás corinocarpáceas.

Planta da familia das corinocarpáceas.

Familia de árbores da orde das celastrais, de follas alternas, non estipuladas e flores pentámeras dispostas en panículas terminais.

Planta herbácea gabeadora dos xéneros Calystegia e Convolvulus, da familia das convolvuláceas, de follas alternas e sen estípulas, flores cos pétalos soldados en forma de funil e froitos en cápsula.

2 chantaxe.

Alga das especies Chorda filum ou Himantalia elongata, que se caracterizan pola súa morfoloxía de fita alongada e engrosada.