"Guas" (En toda a entrada)

1. Que ten ou denota énfase.

2. Que se expresa con énfase.

Aplícase ás partículas ou expresións gramaticais que se intercalan na linguaxe para acentuar a expresión.

Aplícase ás consoantes, características das linguas semíticas e especialmente do árabe, que se articulan mediante un estreitamento da farinxe.

1. Relativo ou pertencente aos equinos.

2. Équido da subfamilia dos equinos.

3. Subfamilia de équidos que comprende o xénero Equus.

Gando integrado por cabalos, eguas, poldros, asnos, mulas e cebras.

1. Relativo ou pertencente a Escandinavia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Escandinavia.

Pobo xermánico que se estableceu (s II a C) na Península Escandinava, en Islandia, en Xutlandia e nas illas que forman parte do territorio de Suecia, Noruega e Dinamarca na actualidade.

linguas nórdicas.

Relativo ou pertencente a Escitia ou ao pobo escita.

Individuo do pobo escita.

Pobo nómade, orixinario das estepas de Asia Central, que se desprazou cara ao S e ao L de Europa a comezos do I milenio a C. Absorbidos polos sármatas, desapareceron cara ao s II a C.

Grupo de linguas faladas polos escitas, que pertencen ás linguas iranias da familia indoirania, que se falan en Ossetia e Xeorxia.

Estudo da cultura, das linguas e das literaturas eslavas.

Afección ao eslavo.

Palabra ou xiro propios dunha lingua eslava ou procedentes dela.

paneslavismo.

-romanos, seguidores do rito oriental.

Relativo ou pertencente aos pobos eslavos ou ás súas linguas.

Natural ou habitante dos pobos eslavos.

Grupo de pobos de lingua indoeuropea que habitan o territorio comprendido entre os ríos Oder e Volga e desde o mar Báltico ata os Cárpatos, e que se estenden polo N de Asia ata o Pacífico.

1. Fonte común primitiva das linguas eslavas. As formas máis coñecidas son o antigo eslavo e o antigo búlgaro.

2. Lingua literaria eslava baseada orixinariamente nos dialectos eslavos do S de Bulgaria e Macedonia, aos que se engadiron trazos lingüísticos propios do eslavo occidental. Mantense como lingua litúrxica nalgunhas igrexas ortodoxas e nos ritos dos eslavos católico-

Relativo ou pertencente ao esquimó-aleutiano.

Familia lingüística que inclúe o esquimó e o aleutiano, linguas emparentadas entre elas, e que se estenderon pola costa S de Groenlandia, as rexións árticas de Canadá, as rexións do N de Alaska, as illas Aleutianas e ata hai unhas décadas por Siberia.