"Sue" (En toda a entrada)

Que é costume ou tradición.

dereito consuetudinario.

Cada un dos xuíces que compoñían o antigo tribunal comercial chamado consulado.

Axente oficial que un estado establece noutro estranxeiro coa función xeral de velar polos intereses propios e particulares.

Maxistrado supremo da antiga República en Roma, elixido por parellas durante un período dun ano non prorrogable.

Ornamento en forma de círculo que se axusta á cabeza como sinal de autoridade ou como recompensa dunha vitoria, militar ou cívica.

1. Círculo de metal adornado de diferentes elementos que se cingue á cabeza como símbolo de dignidade soberana ou nobiliaria.

2. Coroa romana que se entregaba a quen entraba no campo inimigo.

3. Coroa de pólas de aciñeira coa que se recompensaba o cidadán romano que salvaba a vida doutro na guerra.

4. Coroa que, por escarnio, os soldados romanos cinguiron a Xesús como rei dos xudeus.

5. Coroa que se concedía aos vencedores dos xogos olímpicos.

6. Coroa romana que se lle concedía ao xeneral vitorioso ao entrar en Roma.

1. Institución que ten como insignia unha coroa, particularmente a real.

2. ...

Relativo ou pertencente aos cuados.

Individuo do pobo cuado.

Antigo pobo xermánico, da familia dos suevos, establecido en Moravia.

Relativo ou pertencente ao pobo dos daner.

Individuo do pobo dos daner.

Pobo escandinavo procedente do S da península de Xutlandia que, a comezos do s VI, defrrotou os hérulos e estendeuse polo S de Suecia e as illas circundantes. Os daneses recibiron o nome deste pobo a partir da Idade Media.

Asemblea política de carácter lexislativo e deliberativo que se reunía no Sacro Imperio, Polonia, Dinamarca, Hungría, Croacia, Suecia e na Confederación Helvética.

Xunta ou congreso no que certos estados confederados deliberan sobre as cuestións que lles competen.

1. Relativo ou pertencente a Dinamarca, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Dinamarca.

1. Relativo ou pertencente á raza dinamarquesa de cans.

2. Raza de cans que teñen o corpo robusto, esvelto e elegante, coa cabeza longa e acaba nun fociño aplanado.

1. Relativo ou pertencente á raza dinamarquesa de porcos.

2. Raza de porcos que se caracteriza pola lonxitude do seu corpo, as grandes dimensións dos pernís e o predominio do magro sobre o graxo.

Lingua xermánica do subgrupo setentrional (ou escandinavo) que se fala en Dinamarca e, como forma dialectal, nas provincias suecas de Sk<ne, Halland e Blekinge.

1. Relativo ou pertencente a Escandinavia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Escandinavia.

Pobo xermánico que se estableceu (s II a C) na Península Escandinava, en Islandia, en Xutlandia e nas illas que forman parte do territorio de Suecia, Noruega e Dinamarca na actualidade.

linguas nórdicas.