"Aríns" (En toda a entrada)

1. Conxunto de cantantes que executan á vez unha obra vocal.

2. Composición musical destinada a ser cantada por un coro.

Grupo de actores, bailaríns e cantantes que constituían un dos elementos fundamentais do teatro grego.

Lugar da igrexa destinado aos cantores, onde se reza e se canta o oficio divino.

1. Conxunto de cregos, relixiosos ou monxes que cantan xuntos o oficio divino.

2. Cada unha das dúas partes en que se divide a comunidade para cantar ou recitar as horas canónicas alternativamente.

3. Libro litúrxico que contén a música que canta o coro durante os oficios litúrxicos.

Acción de danzar.

1. Composición musical e serie de movementos que se realizan seguindo os pasos do baile ou o ritmo da música.

2. Danza típica da festa do Corpus conservada en Galicia en poucos lugares a partir do s XIX.

3. Danza documentada desde o s XVI para conmemorar o desenvolvemento da captura dun dragón que saía da súa cova para levar as mozas da vila.

4. Danza en que os bailadores levan arcos ataviados con fitas de cores.

5. Danza bailada por un grupo de seis a doce persoas na que cada unha delas colle unha fita de cor que está prendida nunha pértega, que ás veces leva enriba un boneco que se move ao ritmo da danza.

6. Danza de orixe moi antiga, que se documenta en toda a Península Ibérica, e na que participan entre oito e dezaseis bailaríns que danzan cun pau na man que se suxeita con fitas ao pulso e que levan un guía e, ás veces, van acompañados dun personaxe semellante ao rabelo.

Espectáculo de persoas que danzan.

Asunto pouco claro e sospeitoso.

...

Que danza ou lle gusta danzar. Tm s.

Que se move de forma continuada dun sitio para outro. Tm s.

Profesional da danza.

Relativo ou pertencente aos mandaríns de China ou doutros países asiáticos, ou á súa lingua.

Home que tiña ao seu cargo o goberno dunha cidade ou da administración.

Persoa influente nos ambientes intelectuais ou políticos.

Funcionario civil e militar da China imperial.

Dialecto chinés que era orixinario de Pekín e que se converteu no máis difundido do Imperio e así pasou a funcionar como lingua oficial.

Condición de mandarín.

Territorio sobre o que tiña xurisdición un mandarín.

Conxunto de mandaríns.

Relativo ou pertencente aos mandés ou á súa lingua.

Individuo do pobo mandé.

Conglomerado de pobos negros sudaneses que habita unha parte de Guinea, a Costa do Marfil, Mali, Senegal, Gambia e Guiné-Bissau.

Familia de linguas níxer-congo que falan os pobos mandés.