"hip" (Contén)

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na fomación de palabras co significado de ‘por debaixo’, ‘inferior’, ‘insuficiente’ ou ‘diminución’.

Figura retórica, característica do latín clásico, que consiste nun cambio de construción entre dous termos.

Xeneral de cabalaría na Antiga Grecia, que se ocupaba de recrutar e instruír os xinetes.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘sobre’, ‘superioridade’ ou ‘exceso’.

Grao excesivo de acidez.

Actividade esaxerada dun órgano, dun sistema ou dunha persoa.

Que  presenta hiperactividade.

Aumento da sensibilidade auditiva.

Función esaxerada da glándula suprarrenal, cun exceso de secreción de aldosterona.

Sensibilidade excesiva á dor.