"hendeca"

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘once’.

undeca-.

Relativo ou pertencente ao hendecágono.

Que ten once ángulos.

Que ten por base un hendecágono.

Composición musical con texto versificado interpretado a unha ou máis voces e, frecuentemente, con acompañamento instrumental.

1. Composición poética de carácter lírico e xeralmente de tema amoroso que adoitaba ir acompañada de melodía.

2. Composición poética formada por un número indeterminado de estrofas ou estancias, con versos hendecasílabos e heptasílabos, de rima consonante, que pode ser de temática amorosa, elexíaca ou bucólica.

3. Composición poética que se caracteriza por emular formas da poesía tradicional, con rima asonante e reiteración de versos e de metros.

4. ariedade da canción italiana que debe o seu nome ao modelo grego de Píndaro, que combina versos heptasílabos e hendecasílabos, con rima consonante, composta de tres estrofas.

Frase ou dito que se repite excesivamente e resulta molesto.

Composición breve que serve de letra a unha cantiga popular ou outra que a remeda. Corresponde a unha combinación de catro versos octosílabos, con rima asonante nos versos pares e sen rima nos impares.

Composición de oito versos octosílabos distribuídos en dúas semiestrofas de catro versos, con catro rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Procede, posiblemente, da lírica galego-portuguesa.

Estrofa de rima consonante que na Idade Media substituíu á caderna vía e que posteriormente foi relegada polo auxe dos hendecasílabos, da oitava real e do soneto. Consta de oito versos de arte maior, polo común dodecasílabos, con dúas ou tres rimas consonantes diferentes, cruzadas ou abrazadas e organizadas de catro en catro. Os versos cuarto e quinto adoitan rimar entre eles. Algúns teóricos afirman que a súa orixe está na poesía medieval galego-portuguesa. Empregouse con asiduidade na lírica culta castelá do s XV.

Estrofa formada, polo común, por oito versos octosílabos, con tres rimas consonantes diferentes cruzadas ou abrazadas. Foi habitual na poesía popular ata a segunda metade do s XV.

Estrofa que consta de seis versos, catro octosílabos e dous pés crebados tetrasílabos, isto é, que se organiza en dous tercetos octosílabos simétricos rematados cada un deles nun cuarto verso tetrasílabo. Ten rima consonante. OBS: Tamén se denomina dobre sextilla, copla manriqueña ou copla de Jorge Manrique.

Molde métrico que pode ter de sete a doce octosílabos e un número variable de rimas, con ou sen enlace entre as dúas semiestrofas. Procede da poesía occitana medieval e seguiu empregándose ata o Século de Ouro español.

Estrofa de dez versos octosílabos consonantes distribuídos en dúas semiestrofas de cinco versos con rimas diferentes, proliferou nos cancioneiros casteláns dos ss XV e XVI. OBS: Tamén se denomina décima falsa, estancia real ou quintilla dobre.