"coma"

Cadro clínico que se caracteriza por unha perda profunda da consciencia, con imposibilidade de espertar o paciente malia que o estimulen. Prodúcese cando se altera a interacción normal entre os hemisferios cerebrais e o sistema reticular activador do tronco.

Estado de coma de meses ou anos de evolución nos que o paciente presenta unicamente unha vida vexetativa.

Estado de coma que conduce irremediablemente á morte cerebral.

Coma en que o enfermo, inconsciente, permanece cos ollos abertos e fixos e coa cara inexpresiva.

Aberración xeométrica que provoca que a imaxe dun obxecto puntual afastado do eixe óptico non sexa un punto, senón unha figura en forma de cometa.

Cabeleira dun cometa.

Grupo de follas ou de brácteas situadas no alto de certas inflorescencias e infrutescencias.

1. Signo de puntuación (,) que marca unha pequena pausa de pouca duración que se produce dentro dun enunciado.

2. Signo matemático, que ten a mesma forma ca o signo de puntuación que se emprega para separar, nunha fracción decimal, a parte decimal da parte enteira.

1. Intervalo de fraccións do ton. Considérase o intervalo de ton enteiro dividido en nove comas (dez, segundo algúns) e tamén se aplica a algunhas outras fraccións de ton.

2. Signo (’) indicador das respiracións ou das pequenas separacións de sentido, na notación da música vocal e instrumental.